Last updated: 8 พ.ย. 2569 | 32 จำนวนผู้เข้าชม |
เช้าวันเสาร์ที่ 28 กุมภาพันธ์ 2569 เวลา 10.00 น. ที่คอนโดมิเนียมแห่งหนึ่งย่านช้างคลาน อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ คุณสุพิชญา ทองเจริญ หรือ “มายด์” กราฟิกดีไซเนอร์วัย 27 ปี ยืนอยู่กลางห้องขนาด 34 ตารางเมตรที่เธออยู่มาครบ 24 เดือนพอดี กระเป๋าเดินทางสองใบวางอยู่ริมประตู ห้องถูกเช็ดถูจนเงา เธอใช้เวลาสองวันเต็มทำความสะอาดด้วยตัวเองก่อนคืนห้อง เพราะเธออยากได้เงินประกัน 24,000 บาทคืนครบ
เงินก้อนนั้นสำคัญกับเธอมาก มันคือหนึ่งในสามของเงินดาวน์คอนโดหลังเล็กที่เธอกำลังจะซื้อในเดือนพฤษภาคม
คุณอรทัย พันธุ์เมือง เจ้าของห้องวัย 54 ปี อดีตข้าราชการครูที่เกษียณก่อนกำหนดแล้วนำเงินบำเหน็จมาซื้อห้องปล่อยเช่ารวม 6 ห้องในตึกเดียวกัน เดินเข้ามาพร้อมสมุดจดและปากกา เธอเดินตรวจห้องอย่างละเอียดตามเคย ทุกอย่างผ่านหมด จนกระทั่งเธอเดินเข้าห้องนอน ยกผ้าปูที่นอนขึ้น แล้วหยุดนิ่ง
บนที่นอนขนาด 5 ฟุตมีรอยคราบสีเหลืองอมน้ำตาลเป็นวงกว้างสองจุด จุดหนึ่งขนาดประมาณฝ่ามือ อีกจุดใหญ่กว่านั้น และเมื่อเธอก้มลงใกล้ ๆ ก็ได้กลิ่นอับจาง ๆ ที่บอกไม่ถูกว่าเป็นกลิ่นอะไร จากนั้นเธอเดินไปที่มุมห้องนั่งเล่นแล้วย่อตัวลงดม พรมปูพื้นเต็มห้องสีเทาที่ปูมาตั้งแต่ปี 2562 กลิ่นอับตรงนั้นชัดกว่าที่ที่นอนเสียอีก
สิบนาทีต่อมา คุณอรทัยยื่นกระดาษหนึ่งแผ่นให้คุณสุพิชญา
คุณสุพิชญาอ่านกระดาษแผ่นนั้นแล้วมือสั่น ไม่ใช่เพราะเงิน แต่เพราะประโยคที่คุณอรทัยพูดต่อจากนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “พี่เข้าใจนะ แต่พี่ต้องเอาไปให้ผู้เช่าคนต่อไปใช้ต่อ สภาพแบบนี้พี่ให้เขาไม่ได้จริง ๆ”
“หนูรู้สึกเหมือนโดนบอกว่าหนูสกปรกค่ะ ทั้งที่หนูอาบน้ำก่อนนอนทุกคืน เปลี่ยนผ้าปูทุกสัปดาห์ และไม่เคยกินอาหารบนเตียงเลยสักครั้งใน 24 เดือน” เธอเล่าย้อนความรู้สึกวันนั้น
สิ่งที่ทั้งสองคนไม่รู้ในวันนั้นคือ ทั้งคู่ต่างเป็น “ผู้เสียหาย” จากสิ่งเดียวกัน และเป็นสิ่งที่ไม่มีใครในห้องนั้นทำผิดเลยแม้แต่คนเดียว
เรามาไล่เรียงข้อเท็จจริงของห้องนี้กันก่อน
ที่นอนในห้องเป็นที่นอนสปริงขนาด 5 ฟุต ซื้อมาพร้อมการตกแต่งห้องเมื่อปี 2562 นับถึงวันคืนห้องคืออายุ 7 ปี และผ่านผู้เช่ามาแล้ว 3 ราย รวมทั้งคุณสุพิชญา ตลอด 7 ปีนั้น ที่นอนไม่เคยถูกทำความสะอาดถึงชั้นในเลยแม้แต่ครั้งเดียว มีเพียงการเปลี่ยนผ้าปูระหว่างผู้เช่าแต่ละรายเท่านั้น
พรมปูพื้นเต็มห้องสีเทาก็อายุเท่ากัน ผ่านการดูดฝุ่นด้วยเครื่องดูดฝุ่นบ้านของแม่บ้านตึกเดือนละครั้ง และไม่เคยถูกซักลงลึกเลยตลอด 7 ปี
สิ่งที่คนส่วนใหญ่เข้าใจผิดคือคิดว่าคราบเหลืองบนที่นอนหมายถึงความสกปรกของผู้ใช้งาน ความจริงคือ คราบลักษณะนี้ในสภาพอากาศเชียงใหม่และประเทศไทยโดยทั่วไปเกิดจากปัจจัยเหล่านี้ผสมกัน
พูดให้ชัดคือ คราบและกลิ่นแบบนี้เกิดกับที่นอนอายุ 7 ปีทุกหลังในประเทศไทย ไม่ว่าคนที่นอนจะสะอาดแค่ไหน คุณสุพิชญาเป็นเพียงผู้เช่ารายที่สามที่บังเอิญเป็นคนสุดท้ายที่ยืนอยู่ตรงนั้นตอนที่ปัญหาสะสมจนมองเห็นได้ด้วยตา
พรมปูพื้นเต็มห้องเป็นวัสดุที่เก็บทุกอย่างไว้ในตัว เส้นใยพรมทำหน้าที่เหมือนตัวกรองอากาศขนาดยักษ์ที่ไม่เคยถูกล้าง มันเก็บฝุ่นละออง เศษผิวหนัง เศษอาหาร ความชื้นจากรองเท้าและฝ่าเท้า สปอร์เชื้อรา และที่สำคัญที่สุดคือ ประชากรไรฝุ่นจำนวนมหาศาลพร้อมมูลของมัน
กลิ่นอับที่คุณอรทัยได้กลิ่นตรงมุมห้องนั้น จึงไม่ใช่กลิ่นของ “คนสกปรก” แต่คือกลิ่นของสารอินทรีย์ที่หมักหมมอยู่ในเส้นใยพรมมา 7 ปีเต็ม โดยไม่เคยถูกดึงออกมาแม้แต่รอบเดียว
ประเด็นสำคัญ: การดูดฝุ่นพรมด้วยเครื่องดูดฝุ่นทั่วไปเดือนละครั้ง ไม่ได้ทำให้พรมสะอาดขึ้น ในทางกลับกัน มันดึงฝุ่นชั้นบนออกมาบางส่วน แล้วพ่นอนุภาคละเอียดกลับเข้าไปในอากาศห้อง ก่อนที่มันจะตกลงบนพรมผืนเดิมอีกครั้ง
ห้องเช่ามีลักษณะเฉพาะสามอย่างที่ทำให้ปัญหาไรฝุ่นรุนแรงกว่าบ้านที่เจ้าของอยู่เอง และเป็นสามอย่างที่ทั้งผู้เช่าและเจ้าของห้องมักมองไม่เห็น
ผู้เช่าดูแลสิ่งที่มองเห็น เช็ดพื้น ล้างห้องน้ำ เปลี่ยนผ้าปู แต่จะไม่มีใครคิดจ้างซักที่นอนหรือพรมของคนอื่นด้วยเงินตัวเอง ส่วนเจ้าของห้องก็ไม่ได้เข้ามาใช้ห้องเลยจึงไม่มีทางรู้ว่าสภาพชั้นในเป็นอย่างไร จนกว่าจะถึงวันคืนห้อง ผลคือชั้นในของที่นอนและพรมกลายเป็นพื้นที่ที่ ไม่มีใครรับผิดชอบเลยตลอดหลายปี
ช่วงที่ห้องว่างรอผู้เช่าใหม่ ห้องจะถูกปิดสนิท ไม่เปิดแอร์ ไม่เปิดหน้าต่าง บางครั้งนานหนึ่งถึงสามเดือน สภาพอับชื้นและมืดสนิทแบบนั้นคือสภาพที่ไรฝุ่นและเชื้อราเติบโตได้ดีที่สุด ห้องที่เพิ่ง “ว่าง” มาสองเดือน จึงอาจมีปริมาณสารก่อภูมิแพ้สูงกว่าตอนที่มีคนอยู่เสียอีก
ที่นอนหลังนี้ผ่านมาแล้ว 3 ราย พรมผืนนี้ผ่านมาแล้ว 3 รายเช่นกัน สารก่อภูมิแพ้ที่สะสมไม่ได้เริ่มนับหนึ่งใหม่ทุกครั้งที่มีคนย้ายออก มันสะสมต่อเนื่องเป็นชั้น ๆ ผู้เช่ารายสุดท้ายจึงกลายเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบภาระของทุกคนที่เคยอยู่มาก่อน ทั้งที่เธออาจอยู่แค่สองปี
นี่คือเหตุผลที่ข้อพิพาทเรื่องเงินประกันจากที่นอนและพรม เป็นหนึ่งในข้อพิพาทที่พบบ่อยที่สุดในตลาดห้องเช่าไทย และเป็นข้อพิพาทที่ทั้งสองฝ่ายรู้สึกว่าตัวเองถูกทั้งคู่ — เพราะจริง ๆ แล้วทั้งคู่ก็ถูกทั้งคู่
สิ่งที่คนมักลืมคือ ปัญหานี้ไม่ได้จบที่การหักเงินประกัน ผู้เช่ารายต่อไปที่ย้ายเข้ามานอนบนที่นอนหลังเดิมและเดินบนพรมผืนเดิม จะได้รับสารก่อภูมิแพ้ที่สะสมมา 7 ปีเต็มตั้งแต่คืนแรก และถ้าเขาเป็นคนที่แพ้ไรฝุ่น เขาจะเริ่มมีอาการภายในไม่กี่สัปดาห์ โดยไม่มีทางรู้เลยว่าสาเหตุคืออะไร
เงินที่ถูกหักไป 13,200 บาท เท่ากับค่าเช่าเกือบหนึ่งเดือนครึ่ง และเท่ากับเงินที่เธอเก็บได้ในเวลาประมาณสองเดือนครึ่งจากเงินเดือน 32,000 บาทของเธอ
แต่สิ่งที่หนักกว่าเงินคือความรู้สึก เธอเล่าว่าคืนวันที่ 28 กุมภาพันธ์ เธอนอนไม่หลับทั้งคืนที่บ้านเพื่อน แล้วเปิดรูปห้องที่เธอถ่ายเก็บไว้ก่อนคืนห้องดูซ้ำ ๆ พยายามหาว่าเธอทำอะไรผิด
“มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินค่ะ มันคือความรู้สึกว่าเราถูกตัดสินว่าเป็นคนไม่รักษาความสะอาด ทั้งที่เราพยายามมากที่สุดเท่าที่คนเช่าห้องคนหนึ่งจะทำได้ หนูเคยถามพี่เจ้าของห้องด้วยซ้ำตอนย้ายเข้าว่าจะซักที่นอนได้ไหม พี่เขาบอกว่าไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเสียหาย”
คนส่วนใหญ่มองเจ้าของห้องเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่ตัวเลขของคุณอรทัยเล่าอีกเรื่องหนึ่ง
ตัวเลข 45 วันไม่ใช่การคาดเดา ในปี 2568 คุณอรทัยเคยปล่อยห้องหมายเลข 12/6 ในตึกเดียวกันว่างนานถึง 52 วัน หลังจากมีผู้สนใจเข้าชมห้อง 7 ราย และมี 3 รายที่พูดตรงกันว่า “ห้องมีกลิ่นอับนิดหนึ่งนะคะ” หนึ่งในนั้นเดินออกจากห้องภายในสองนาที และอีกรายหนึ่งเขียนรีวิวลงกลุ่มหาห้องเช่าเชียงใหม่ในเฟซบุ๊กว่า “ห้องสวยแต่มีกลิ่น เหมือนไม่ได้ใช้มานาน”
รีวิวประโยคเดียวนั้นทำให้ยอดคนติดต่อเข้ามาลดลงอย่างเห็นได้ชัดในเดือนถัดมา
คุณสุพิชญาเล่าย้อนหลังว่า ตลอด 24 เดือนที่อยู่ห้องนั้น เธอมีอาการที่เธอคิดว่าเป็นเรื่องปกติ ได้แก่ จามตอนเช้าเกือบทุกวัน คัดจมูกจนต้องนอนตะแคง ตาแห้งและคันจนต้องหยอดน้ำตาเทียมสัปดาห์ละหลายครั้ง และผื่นคันที่หลังส่วนล่างซึ่งเธอคิดว่าเป็นผดร้อนของเชียงใหม่ช่วงเมษายน
“ตอนนั้นหนูคิดว่าเป็นเพราะฝุ่น PM2.5 ของเชียงใหม่ค่ะ ใคร ๆ ก็เป็นกัน หนูซื้อเครื่องฟอกอากาศมาเครื่องหนึ่ง 6,900 บาท แล้วก็ยังจามเหมือนเดิม” — จนกระทั่งหลังย้ายออกไปอยู่ห้องใหม่ได้สองสัปดาห์ เธอถึงสังเกตว่าเธอไม่ได้จามตอนเช้ามาหลายวันแล้ว
ข้อมูลเกี่ยวกับผลกระทบของมลพิษภายในอาคารต่อสุขภาพระบบทางเดินหายใจ สามารถอ่านเพิ่มเติมได้จาก WHO — Household air pollution and health
ก่อนถึงวันคืนห้อง คุณสุพิชญาทำทุกอย่างที่คนทั่วไปทำ และคุณอรทัยเองก็เคยลองมาแล้วหลายวิธีกับห้องอื่น ๆ ของเธอ ลองดูว่าทำไมทุกวิธีถึงไม่พอ
คุณสุพิชญาใช้เวลาช่วงเย็นวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ขัดคราบบนที่นอนด้วยส่วนผสมที่หาจากอินเทอร์เน็ต ผลลัพธ์คือคราบจางลงเล็กน้อยในตอนเปียก แต่พอแห้งแล้วกลับเข้มขึ้นกว่าเดิม เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นจริงคือน้ำที่เธอใช้ขัดพาคราบจากชั้นลึกขึ้นมาสู่ผิวหน้า และความชื้นที่เพิ่มเข้าไปยังกลายเป็นอาหารของเชื้อราในอีกไม่กี่วัน
การขัดคราบด้วยน้ำโดยไม่มีระบบดูดกลับที่มีแรงพอ คือหนึ่งในความผิดพลาดที่ทำให้ที่นอนแย่ลงมากที่สุด
ระเบียงคอนโดขนาด 1.2 เมตรกับที่นอน 5 ฟุตเป็นสมการที่ไม่มีทางลงตัวอยู่แล้ว และแม้จะยกออกไปได้ ความร้อนจากแดดก็เข้าไม่ถึงแกนกลางของที่นอนสปริง ที่สำคัญกว่านั้น แดดฆ่าไรฝุ่นได้บางส่วน แต่ไม่ได้นำมูลและซากออกจากเส้นใย ซึ่งเป็นทั้งตัวการของกลิ่นและตัวการของอาการแพ้
วิธีที่เจ้าของห้องหลายคนใช้ก่อนพาลูกค้าเข้าชมห้อง สเปรย์ดับกลิ่นทำงานโดยการกลบกลิ่นหรือจับโมเลกุลกลิ่นบางส่วนที่ผิวหน้า แต่แหล่งกำเนิดกลิ่นยังอยู่ครบในชั้นใยพรม ผลคือกลิ่นหอมจะอยู่ได้ราวหนึ่งถึงสองวัน แล้วกลิ่นอับจะกลับมาเหมือนเดิม บางครั้งกลิ่นสองอย่างผสมกันแล้วแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ
แม่บ้านของตึกดูดฝุ่นพรมห้องนี้เดือนละครั้งมาตลอด 7 ปี แต่เครื่องดูดฝุ่นที่ใช้ถุงกรองผ้าไม่สามารถดักอนุภาคขนาดเล็กระดับไมครอนได้ อนุภาคเหล่านั้นจะถูกพ่นออกทางท้ายเครื่องแล้วฟุ้งกระจายกลับสู่ห้อง ก่อนตกลงบนพรมผืนเดิมอีกครั้งภายในไม่กี่นาที เท่ากับเป็นการย้ายฝุ่นไปมาโดยไม่ได้นำออกจริง
คุณสุพิชญาซื้อเครื่องฟอกอากาศ 6,900 บาทมาใช้ตลอดสองปี มันช่วยเรื่องฝุ่น PM2.5 จากภายนอกได้จริงในช่วงฤดูหมอกควันของเชียงใหม่ แต่มันไม่มีทางดูดสารก่อภูมิแพ้ที่ฝังอยู่ในเส้นใยพรมใต้เท้าเธอ หรือในที่นอนใต้ตัวเธอออกมาได้เลย
ทางออกที่แพงที่สุด และเป็นทางออกที่คุณอรทัยเกือบตัดสินใจใช้ รวมมูลค่ากว่า 47,000 บาทสำหรับที่นอน พรม และผ้าม่านใหม่ โดยที่ปัญหาเดิมจะกลับมาอีกครั้งภายใน 3–5 ปีข้างหน้า เพราะไม่มีการเปลี่ยนวิธีดูแล
สรุป: ทุกวิธีข้างต้นจัดการกับ “กลิ่น” หรือ “สิ่งที่มองเห็น” แต่ไม่มีวิธีไหนดึงสารก่อภูมิแพ้และสิ่งหมักหมมออกจากชั้นในของที่นอนกับพรมได้จริง สิ่งที่จำเป็นคือการดูดลึกพร้อมระบบกักฝุ่นที่ไม่ปล่อยกลับ และการซักลงลึกที่ดูดน้ำกลับออกมาให้หมด
ไรฝุ่นเป็นสัตว์ขาข้อในกลุ่มเดียวกับแมงมุมและเห็บ ไม่ใช่แมลง มี 8 ขา ขนาดลำตัวเพียง 0.1–0.3 มิลลิเมตร มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ลำตัวโปร่งแสง เกาะยึดเส้นใยผ้าด้วยตะขอเล็ก ๆ ที่ปลายขา
ไรฝุ่นกินเซลล์ผิวหนังที่หลุดลอกจากคนและสัตว์เลี้ยง มนุษย์หนึ่งคนผลัดเซลล์ผิวหนังราว 1.5 กรัมต่อวัน หรือประมาณครึ่งกิโลกรัมต่อปี ตลอด 24 เดือนที่คุณสุพิชญาอยู่ในห้องนั้น เธอผลัดเซลล์ผิวหนังลงบนที่นอนและพรมรวมประมาณหนึ่งกิโลกรัม และก่อนหน้าเธอก็ยังมีผู้เช่าอีกสองราย
ไรฝุ่นต้องการ ความชื้น อาหาร และที่มืดอับ อุณหภูมิที่เหมาะที่สุดคือ 25–30 องศาเซลเซียส และความชื้นสัมพัทธ์ 70–80 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งตรงกับสภาพห้องปิดในประเทศไทยเกือบทั้งปี โดยเฉพาะห้องคอนโดที่เปิดแอร์กลางคืนแล้วปิดสนิททั้งวันตอนเจ้าของห้องไปทำงาน
พรมปูพื้นเต็มห้องคือแหล่งอาศัยที่หนาแน่นที่สุดในบ้าน เพราะมันมีทั้งความลึกของเส้นใย ความมืดใต้ชั้นพรม ความชื้นที่ระบายออกยาก และอาหารที่ตกลงมาทุกวัน งานวิจัยด้านภูมิแพ้ระบุตรงกันว่าพรมปูพื้นมีปริมาณสารก่อภูมิแพ้ต่อพื้นที่สูงกว่าพื้นกระเบื้องหรือพื้นไม้ลามิเนตอย่างมีนัยสำคัญ
ไรฝุ่นตัวเมียวางไข่ได้ 60–100 ฟองตลอดช่วงชีวิตราว 10 สัปดาห์ ไข่ฟักภายใน 6–12 วัน และโตเต็มวัยพร้อมผสมพันธุ์ในราวหนึ่งเดือน หมายความว่าประชากรเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณเมื่อไม่มีการรบกวน และการกำจัดที่ไม่ถึงชั้นในจะทำให้ประชากรฟื้นกลับมาเต็มที่ภายในไม่กี่สัปดาห์
สารก่อภูมิแพ้อยู่ในมูลของไรฝุ่นและซากที่ลอกคราบ ไม่ใช่ในตัวมันขณะมีชีวิต ไรฝุ่นหนึ่งตัวถ่ายมูลราว 20 ก้อนต่อวัน มูลเหล่านี้แห้งแล้วแตกตัวเป็นอนุภาคขนาดเล็กระดับไมครอน ฟุ้งขึ้นมาทุกครั้งที่มีคนพลิกตัวบนที่นอนหรือเดินบนพรม
เมื่อสะสมนานหลายปีร่วมกับความชื้น เศษอาหาร และเชื้อราขนาดเล็ก สิ่งเหล่านี้จะรวมกันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่เราเรียกกันติดปากว่า “กลิ่นอับ” — กลิ่นเดียวกับที่คุณอรทัยดมได้จากพรมในเช้าวันที่ 28 กุมภาพันธ์
อาการที่เกิดกับคนที่ไวต่อสารนี้ ได้แก่ โรคภูมิแพ้และแพ้อากาศ เยื่อบุตาอักเสบ โรคจมูกอักเสบเรื้อรัง โรคหอบหืด ผิวหนังอักเสบและผื่นคัน รวมถึงอาการปวดศีรษะจากการคัดจมูกและนอนหลับไม่สนิท ซึ่งตรงกับสิ่งที่คุณสุพิชญาเจอมาตลอดสองปีโดยไม่รู้ตัว ศึกษาข้อมูลสุขภาพเพิ่มเติมได้ที่ กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข
เรื่องนี้ควรจะจบแบบไม่มีใครได้อะไรเลย แต่มันไม่ได้จบแบบนั้น
วันที่ 6 มีนาคม 2569 หลังจากคุยกันในไลน์อย่างตึงเครียดหลายรอบ คุณสุพิชญาส่งลิงก์หนึ่งไปให้คุณอรทัย เป็นหน้า บริการกำจัดไรฝุ่น ซักพรม ที่นอน โซฟา พร้อมฆ่าเชื้อโรคครบวงจร ของบริษัท World Health Disinfection ซึ่งเป็น เจ้าแรกในประเทศไทย ที่ให้บริการรูปแบบนี้ พร้อมข้อความสั้น ๆ ว่า
“พี่คะ ถ้าลองอันนี้แล้วที่นอนกับพรมยังใช้ไม่ได้จริง ๆ หนูยอมให้หักเต็มจำนวนเลยค่ะ แต่ถ้ามันกลับมาใช้ได้ หนูขอให้พี่คิดใหม่นะคะ”
คุณอรทัยยอมรับข้อเสนอ ส่วนหนึ่งเพราะเธอเองก็ไม่อยากจ่ายค่าที่นอนและพรมใหม่รวมสี่หมื่นกว่าบาท และอีกส่วนเพราะเธอมีห้องอีก 5 ห้องที่กำลังจะเจอปัญหาเดียวกันในอีกไม่กี่ปี
ทีมงานเข้าทำงานที่ห้องดังกล่าวในวันที่ 14 มีนาคม 2569 เวลา 13.00 น. โดยมีทั้งคุณอรทัยและคุณสุพิชญาอยู่ในห้องด้วยกันทั้งคู่ — ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนอยู่ในห้องเดียวกันโดยไม่ได้ทะเลาะกัน
หัวใจของบริการคือเครื่อง SIRENA System เครื่องกำจัดไรฝุ่นที่ออกแบบจากประเทศแคนาดา ขับเคลื่อนด้วย มอเตอร์ไซโคลน 1200 วัตต์ จากประเทศอิตาลี
แทนที่จะใช้ถุงกรองหรือถังพลาสติกแบบเครื่องดูดฝุ่นทั่วไป SIRENA System ส่งอากาศที่ดูดเข้ามาให้วิ่งผ่านมวลน้ำโดยตรง ฝุ่น มูลไรฝุ่น ซากไรฝุ่น สปอร์เชื้อรา และเส้นใยจะถูกน้ำจับไว้แล้วจมลงในถัง ไม่มีทางฟุ้งกลับสู่อากาศในห้องได้อีก
สำหรับงานพรมปูพื้นเต็มห้อง ข้อนี้สำคัญมาก เพราะการดูดพรมด้วยเครื่องธรรมดาคือการปล่อยฝุ่นเจ็ดปีขึ้นมาลอยอยู่ในห้องปิดพร้อมกัน
หลังผ่านน้ำแล้ว อากาศยังต้องผ่านชุดกรอง HEPA อีกชั้น ระบบกรองได้ละเอียดถึง 0.02 ไมครอน ซึ่งละเอียดกว่าอนุภาคมูลไรฝุ่นหลายร้อยเท่า และดักฝุ่น PM2.5 ได้สบาย
เป้าหมายของงานไม่ใช่ฝุ่นที่มองเห็น แต่คือมูลและซากไรฝุ่นที่ฝังอยู่ในเส้นใย ซึ่งเป็นทั้งต้นเหตุของอาการแพ้และต้นเหตุของกลิ่นอับ
ได้รับการรับรองจาก Asthma Society of Canada รวมถึง TUV Rheinland, Certified Vacuums, Dust Mite Proof และมาตรฐาน Go Green / Eco Friendly
สำหรับคราบเหลืองบนที่นอนและคราบบนพรมของห้องนี้ ทีมงานใช้เครื่อง MASTER VACUUM ซึ่งออกแบบมาเพื่องานซักและดูดกลับโดยเฉพาะ จุดสำคัญคือมันดูดน้ำและสิ่งสกปรกกลับออกมาได้จริง ไม่ทิ้งความชื้นไว้ในเนื้อวัสดุแบบที่การขัดคราบเองที่บ้านทำ
เลือกเพิ่ม บริการพ่นฆ่าเชื้อโรค ครอบคลุมไวรัส แบคทีเรีย และเชื้อรา ซึ่งเจ้าของห้องเช่านิยมทำก่อนส่งมอบห้องให้ผู้เช่ารายใหม่ ดูสเปกเครื่องเพิ่มเติมได้ที่หน้า เครื่องกำจัดไรฝุ่น SIRENA System
ทีมงานตรวจสภาพที่นอน พรมปูพื้น และผ้าม่าน สอบถามอายุการใช้งาน จำนวนผู้เช่าที่ผ่านมา ประวัติการทำความสะอาด และจุดที่มีคราบกับกลิ่นชัดที่สุด แล้วอธิบายให้ทั้งเจ้าของห้องและผู้เช่าฟังพร้อมกันว่าจะทำอะไรบ้างและคาดหวังผลได้แค่ไหน
ย้ายของชิ้นเล็กออกจากพื้นที่ทำงาน ปูผ้ารองบริเวณทางเดิน และเตรียมเครื่อง SIRENA System พร้อมเติมน้ำสะอาดลงถังกรอง
ดูดทีละแถบด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ทับซ้อนกันประมาณครึ่งหัวดูด ทำด้านบน ด้านข้างทั้งสี่ด้าน ตะเข็บขอบ แล้วพลิกทำด้านล่าง จากนั้นจึงลงมือกับคราบเหลืองสองจุดด้วย MASTER VACUUM โดยเน้นการดูดน้ำและสิ่งสกปรกกลับออกมาให้มากที่สุด ไม่ทิ้งความชื้นค้างไว้
น้ำในถังกรองถูกเปลี่ยนครั้งแรกหลังทำที่นอนเสร็จ คุณสุพิชญาถ่ายรูปน้ำในถังไว้ด้วยโทรศัพท์ เธอบอกว่าอยากเก็บไว้ดูเป็นหลักฐานว่าเธอไม่ได้เป็นคนสกปรก
ส่วนที่ใช้เวลานานที่สุดของงานนี้ ทีมงานแบ่งพื้นที่พรมเป็นตาราง แล้วไล่ดูดทีละช่องอย่างเป็นระบบ โดยเฉพาะบริเวณริมผนัง ใต้ขอบเฟอร์นิเจอร์ และมุมห้องที่เครื่องดูดฝุ่นทั่วไปเข้าไม่ถึงมาเจ็ดปี ตามด้วยการซักลงลึกในบริเวณที่มีคราบและกลิ่นชัดที่สุด
น้ำในถังต้องเปลี่ยนอีกสามครั้งเฉพาะช่วงทำพรม
ผ้าม่านสองจุดถูกทำในตำแหน่งเดิมบนราง ไม่ต้องถอด ไม่ต้องส่งร้าน ไม่ต้องรอหลายวัน ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่สำหรับห้องที่ต้องพร้อมให้ผู้เช่ารายใหม่เข้าชม
พ่นฆ่าเชื้อในจุดที่ตกลงกันไว้ เก็บอุปกรณ์ คืนสภาพห้อง แล้วเดินตรวจงานพร้อมกันทั้งสามฝ่าย
รวมเวลา 4 ชั่วโมง เปลี่ยนน้ำในถังกรอง 6 ครั้ง — คุณอรทัยยืนดูถังน้ำใบสุดท้ายอยู่นาน แล้วพูดประโยคที่ทำให้คุณสุพิชญากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ว่า “พี่ขอโทษนะมายด์ พี่โทษเธอผิดคน”
สิ่งที่เปลี่ยนไม่ใช่ใครยอมใคร แต่คือการที่ทั้งสองฝ่ายได้เห็นพร้อมกันว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่คน แต่อยู่ในเส้นใยของที่นอนและพรมที่ไม่มีใครเคยทำความสะอาดถึงชั้นในเลยตลอด 7 ปี
ไม่จริง คราบเหลืองบนที่นอนคือผลรวมของเหงื่อ ความชื้นในอากาศ น้ำมันจากผิวหนัง และสิ่งสะสมจากไรฝุ่นตลอดหลายปี เกิดกับที่นอนอายุมากทุกหลังในประเทศไทยไม่ว่าผู้ใช้จะสะอาดแค่ไหน การโทษผู้เช่ารายสุดท้ายจึงเป็นการโทษผิดคนเกือบทุกครั้ง
การเปลี่ยนผ้าปูเป็นเรื่องดีและควรทำต่อ แต่ผ้าปูคือชั้นนอกสุดเท่านั้น ไรฝุ่นส่วนใหญ่อยู่ลึกลงไปในชั้นใยและฟองน้ำของที่นอน ซึ่งการซักผ้าปูไปไม่ถึง
ตรงกันข้าม ห้องปิดที่ไม่มีการถ่ายเทอากาศคือสภาพอับชื้นและมืดสนิท ซึ่งเป็นสภาพที่ไรฝุ่นและเชื้อราเติบโตได้ดีที่สุด ห้องที่ว่างมาสองเดือนอาจมีกลิ่นอับหนักกว่าตอนที่มีคนอยู่ประจำ
การเปิดหน้าต่างช่วยระบายกลิ่นในอากาศได้ชั่วคราว แต่แหล่งกำเนิดกลิ่นยังฝังอยู่ในเส้นใยพรมและที่นอน กลิ่นจะกลับมาทุกครั้งที่ปิดห้องอีกครั้ง
พรมสีเข้มซ่อนคราบได้ดี แต่ไม่ได้ซ่อนสารก่อภูมิแพ้ ในทางกลับกัน การที่มองไม่เห็นคราบทำให้เจ้าของห้องเลื่อนการทำความสะอาดออกไปเรื่อย ๆ จนสะสมหนักกว่าพรมสีอ่อนเสียอีก
ไม่มีบริการใดทำให้ปลอดไรฝุ่นถาวรได้ เพราะคนที่อยู่ในห้องยังผลัดเซลล์ผิวหนังทุกวัน สิ่งที่ทำได้คือกดปริมาณสารก่อภูมิแพ้ให้ต่ำกว่าระดับที่ร่างกายตอบสนอง สำหรับห้องเช่า แนวทางที่คุ้มค่าที่สุดคือทำทุกครั้งที่เปลี่ยนผู้เช่า หรืออย่างน้อยปีละครั้ง
“พี่ปล่อยห้องเช่ามา 7 ปี มี 6 ห้อง พี่เคยคิดว่าพี่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับการดูแลห้องแล้ว ล้างแอร์ทุกปี ทาสีใหม่ทุกสองปี เปลี่ยนม่านทุกสามปี แต่พี่ไม่เคยคิดถึงข้างในที่นอนกับข้างในพรมเลยสักครั้ง
วันที่ 14 มีนาคม พี่ยืนดูถังน้ำใบที่หก แล้วพี่คิดถึงหน้าน้องมายด์ตอนที่พี่ยื่นใบหักเงินให้เขา พี่รู้เลยว่าพี่ทำอะไรลงไป ของพวกนั้นไม่ใช่ของน้องเขา มันสะสมมาตั้งแต่ผู้เช่าคนแรกเมื่อเจ็ดปีก่อน
พี่คืนเงินให้น้องเขา 7,400 บาท หักไว้แค่ค่าบริการจริง แล้วพี่ก็จองบริการให้อีกห้าห้องที่เหลือทันที ห้องนี้ปล่อยเช่าใหม่ได้ใน 11 วัน คนที่มาดูเดินเข้ามาแล้วบอกว่าห้องหอม พี่ไม่ได้ยินคำนี้มานานมาก
ถ้าให้พูดในฐานะคนปล่อยเช่านะคะ ค่าบริการครั้งนี้ถูกกว่าค่าที่นอนใหม่ใบเดียวเสียอีก แล้วมันยังช่วยเรื่องห้องว่างด้วย พี่คิดว่านี่คือค่าใช้จ่ายที่คนปล่อยเช่าทุกคนควรใส่ไว้ในงบประจำปี”
“หนูได้เงินคืน 7,400 บาทค่ะ แต่สิ่งที่หนูได้จริง ๆ คือการรู้ว่าหนูไม่ได้ทำอะไรผิด และรู้ว่าที่หนูจามทุกเช้ามาสองปี ตาคันจนต้องหยอดน้ำตาเทียม แล้วมีผื่นที่หลัง มันไม่ใช่เพราะฝุ่นเชียงใหม่อย่างเดียว มันคือสิ่งที่หนูนอนทับอยู่ทุกคืน
ตอนนี้หนูย้ายเข้าคอนโดของตัวเองแล้ว สิ่งแรกที่หนูทำก่อนขนของเข้าไม่ใช่การซื้อโซฟา แต่คือการจองบริการกำจัดไรฝุ่นให้ที่นอนกับพรมของห้องใหม่ค่ะ หนูไม่อยากเสียเวลาอีกเจ็ดปีเพื่อรู้เรื่องเดิม”
เรื่องนี้จบลงในแบบที่ข้อพิพาทเรื่องเงินประกันส่วนใหญ่ในประเทศไทยไม่ได้จบ คือจบด้วยการที่ทั้งสองฝ่ายเข้าใจตรงกันว่าไม่มีใครผิด
ในความเป็นจริง ข้อพิพาทเรื่องเงินประกันจากที่นอน พรม และกลิ่นอับ เกิดขึ้นทุกวันในตลาดห้องเช่าไทย ผู้เช่ารู้สึกว่าถูกกลั่นแกล้ง เจ้าของห้องรู้สึกว่าต้องรับภาระค่าซ่อมแซมที่ตัวเองไม่ได้ก่อ ทั้งสองฝ่ายพูดถูกทั้งคู่ และทั้งสองฝ่ายกำลังเถียงกันเรื่องผลลัพธ์ ทั้งที่ต้นเหตุจริงคือ ไม่มีใครเคยทำความสะอาดชั้นในของเฟอร์นิเจอร์เหล่านั้นเลยตลอดอายุการใช้งาน
ทุกวันนี้คุณสุพิชญากับคุณอรทัยยังคุยกันในไลน์อยู่บ้าง ล่าสุดคุณอรทัยส่งรูปห้องที่ทำเสร็จใหม่อีกสองห้องไปให้ดู พร้อมข้อความว่า “ขอบคุณที่ส่งลิงก์นั้นมาให้พี่นะ”
สำหรับห้องเช่าและคอนโดปล่อยเช่า ความคุ้มค่าสูงสุดคือการจบทุกอย่างในการเข้าบริการรอบเดียว ก่อนส่งมอบห้องให้ผู้เช่ารายใหม่
ฆ่าเชื้อโรคได้ 99.99 เปอร์เซ็นต์ เหมาะกับการเช็ดพื้นผิวที่สัมผัสบ่อยในห้องเช่า เช่น ลูกบิดประตู สวิตช์ไฟ รีโมทแอร์ ก่อนส่งมอบห้อง
ฆ่าเชื้อได้ 99.85 เปอร์เซ็นต์ ภายใน 1 นาที และป้องกันได้ต่อเนื่องนานถึง 14 วัน ดูรายละเอียดได้ที่หน้า น้ำยาฆ่าเชื้อ CHEMGENE HLD4H
ไม่ว่าคุณจะเป็นผู้เช่าที่อยากปกป้องเงินประกัน หรือเจ้าของห้องที่อยากยืดอายุที่นอนและพรมพร้อมปล่อยห้องได้เร็วขึ้น ทีมงาน World Health Disinfection พร้อมเข้าบริการถึงห้องคุณ ด้วยเครื่อง SIRENA System ระบบกรองน้ำ + HEPA กรองละเอียดถึง 0.02 ไมครอน กำจัดสารก่อภูมิแพ้ได้ 99.99 เปอร์เซ็นต์
ค่าบริการหนึ่งครั้ง ต่ำกว่าค่าที่นอนใหม่หนึ่งใบ และต่ำกว่าค่าเช่าที่หายไปตอนห้องว่างมาก
ดูรายละเอียดบริการและราคา คลิกที่นี่
โทรสอบถามและจองคิว: 065-556-6294
LINE: @whd268
บริษัท World Health Disinfection Co., Ltd.
88/268 ถนนกัลปพฤกษ์ แขวงบางแค เขตบางแค กรุงเทพฯ 10160
สิ่งแรกคือทำความเข้าใจว่าคราบเหลืองบนที่นอนและกลิ่นอับจากพรมส่วนใหญ่เกิดจากการสะสมของเหงื่อ ความชื้น เซลล์ผิวหนัง และมูลไรฝุ่นตลอดหลายปี ไม่ได้เกิดจากผู้เช่ารายใดรายหนึ่ง ทางออกที่ทั้งสองฝ่ายได้ประโยชน์คือเสนอให้ใช้บริการกำจัดไรฝุ่นและซักที่นอนกับพรมแทนการเปลี่ยนของใหม่ เพราะค่าบริการต่ำกว่าค่าที่นอนและพรมใหม่หลายเท่า และในหลายกรณีของเดิมกลับมาใช้งานได้โดยไม่ต้องซื้อใหม่เลย
ให้บริการกำจัดไรฝุ่น ซักที่นอน โซฟา พรม พร้อมฆ่าเชื้อโรคครบวงจรถึงที่ ครอบคลุมที่นอนทุกขนาด หมอน ผ้าห่ม โซฟาผ้าและหนัง พรมปูพื้นเต็มห้องและพรมชิ้น รวมถึงผ้าม่านซึ่งทำได้โดยไม่ต้องรื้อถอน ใช้เครื่อง SIRENA System ระบบกรองน้ำร่วมกับ HEPA กรองละเอียดถึง 0.02 ไมครอน กำจัดสารก่อภูมิแพ้ได้ 99.99 เปอร์เซ็นต์ และเสริมด้วย MASTER VACUUM สำหรับซักคราบฝังลึก
คราบที่เกิดจากเหงื่อและสิ่งสะสมอินทรีย์มักจางลงอย่างเห็นได้ชัดหลังการดูดลึกร่วมกับการซักด้วย MASTER VACUUM ที่ดูดน้ำและสิ่งสกปรกกลับออกมา อย่างไรก็ตาม คราบที่ฝังมานานหลายปีอาจไม่หายสนิทหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ สิ่งที่หายชัดเจนกว่าคือกลิ่นอับและสารก่อภูมิแพ้ ซึ่งเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ที่นอนกลับมาใช้งานต่อได้โดยไม่ต้องซื้อใหม่
ทำได้ ทีมงานทำงานบนพรมในตำแหน่งเดิม โดยแบ่งพื้นที่เป็นส่วน ๆ แล้วไล่ดูดอย่างเป็นระบบ รวมถึงบริเวณริมผนังและมุมห้องที่เครื่องดูดฝุ่นทั่วไปเข้าไม่ถึง จากนั้นจึงซักลงลึกเฉพาะจุดที่มีคราบและกลิ่น ไม่ต้องรื้อพรม ไม่ต้องขนออกจากคอนโด
แนวทางที่คุ้มค่าที่สุดคือทำทุกครั้งที่เปลี่ยนผู้เช่า หรืออย่างน้อยปีละหนึ่งครั้งสำหรับห้องที่มีผู้เช่าอยู่ต่อเนื่อง เพราะห้องที่ไม่มีกลิ่นอับปล่อยเช่าได้เร็วกว่า ลดจำนวนวันที่ห้องว่าง และช่วยยืดอายุที่นอนกับพรมออกไปได้อีกหลายปี ซึ่งคุ้มกว่าการเปลี่ยนของใหม่มาก
ห้องคอนโดขนาดประมาณ 34 ตารางเมตรที่มีที่นอน 1 หลัง พรมปูพื้นเต็มห้อง และผ้าม่าน 2 จุด ใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง โดยทั่วไปห้องพร้อมให้เข้าชมได้ในวันเดียวกัน สำหรับกรณีที่เลือกเพิ่มบริการพ่นฆ่าเชื้อโรค ทีมงานจะแนะนำระยะเวลาที่ควรเว้นก่อนกลับเข้าใช้ห้องตามความเหมาะสม
โทร 065-556-6294 หรือแอดไลน์ @whd268 และดูรายละเอียดทั้งหมดได้ที่ หน้าบริการกำจัดไรฝุ่น
แชร์บทความนี้ให้ผู้เช่าและเจ้าของห้องที่กำลังจะเถียงกันเรื่องเงินประกัน
#บริการกำจัดไรฝุ่น #ซักพรม #เงินประกันห้องเช่า #ที่นอนมีคราบ #กลิ่นอับในห้องเช่า #SIRENASystem #WorldHealthDisinfection
คำค้นที่เกี่ยวข้อง: บริการกำจัดไรฝุ่น, ซักพรมปูพื้น, ซักที่นอนถึงที่, คืนห้องโดนหักเงินประกัน, ที่นอนมีคราบเหลือง, พรมมีกลิ่นอับ, ห้องเช่ามีกลิ่นอับ, คอนโดปล่อยเช่าเชียงใหม่, SIRENA System, เครื่องกำจัดไรฝุ่นระบบกรองน้ำ, HEPA 0.02 ไมครอน, สารก่อภูมิแพ้ในพรม, บริการกำจัดไรฝุ่นถึงที่ เชียงใหม่, ช้างคลาน, World Health Disinfection