Last updated: 23 ก.ย. 2569 | 4 จำนวนผู้เข้าชม |
เมื่อกลิ่นในพื้นที่ส่วนกลางกลายเป็นวาระร้อนในที่ประชุมใหญ่ และเป็นเหตุผลที่ลูกบ้านค้างค่าส่วนกลาง ผู้จัดการนิติบุคคลอาคารชุดแห่งหนึ่งย่านห้วยขวางเล่าว่าเขาแก้ที่ต้นเหตุได้อย่างไร
วิรัช อายุ 46 ปี เป็นผู้จัดการนิติบุคคลอาคารชุดของคอนโดสูง 29 ชั้น จำนวน 438 ยูนิต ในซอยแยกจากถนนประชาอุทิศ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร อาคารหลังนี้สร้างเสร็จเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน เคยเป็นโครงการที่คนแย่งกันจอง ห้องขนาดสามสิบตารางเมตรเคยปล่อยเช่าได้เดือนละหนึ่งหมื่นห้าพันบาทโดยไม่ต้องลงประกาศนานเกินสามวัน
แต่คืนวันศุกร์ปลายเดือนกรกฎาคมนั้น โทรศัพท์ของวิรัชสั่นไม่หยุด กลุ่มไลน์ลูกบ้านที่ปกติเงียบจนเขาเกือบลืมว่ามีอยู่ พุ่งขึ้นไปเกินร้อยข้อความภายในสองชั่วโมง ทุกข้อความพูดถึงเรื่องเดียวกัน นั่นคือกลิ่น
ลูกบ้านชั้น 12 ถ่ายรูปพื้นลิฟต์ที่มีคราบน้ำขยะหยดเป็นทางแล้วเขียนว่า "จ่ายค่าส่วนกลางเดือนละสองพันกว่า แต่เข้าลิฟต์ทีต้องกลั้นหายใจ" ลูกบ้านชั้น 19 เขียนต่อว่าเปิดประตูห้องออกมาตอนเช้าแล้วได้กลิ่นเหมือนน้ำเน่าลอยมาตามทางเดิน ลูกบ้านชั้น 7 บอกว่าห้องทิ้งขยะข้างบันไดหนีไฟส่งกลิ่นแรงจนแขกที่มาเยี่ยมถามว่า "อยู่ได้ยังไง" อีกคนหนึ่งพิมพ์ประโยคที่ทำให้วิรัชนอนไม่หลับทั้งคืน "ถ้าเดือนหน้ายังเป็นแบบนี้ ผมขอชะลอจ่ายค่าส่วนกลางไว้ก่อน"
วิรัชทำงานสายบริหารอาคารมาสิบแปดปี เขารู้ดีว่าปัญหากลิ่นในอาคารชุดไม่เคยเป็นปัญหาเรื่องกลิ่นอย่างเดียว มันคือปัญหาความเชื่อมั่น เมื่อลูกบ้านเริ่มรู้สึกว่านิติบุคคลดูแลไม่ไหว เรื่องอื่นจะตามมาเป็นขบวน ทั้งการค้างชำระ การตั้งคำถามในที่ประชุมใหญ่สามัญประจำปี และการเปลี่ยนคณะกรรมการ
เช้าวันเสาร์ เขาเดินสำรวจอาคารด้วยตัวเองตั้งแต่ชั้นจอดรถขึ้นไปถึงชั้นดาดฟ้า และสิ่งที่เขาพบทำให้เขาเข้าใจว่าทำไมการฉีดสเปรย์ปรับอากาศทุกเช้าถึงไม่เคยพอ
จุดแรกคือห้องพักขยะรวมที่ชั้นใต้ดิน ถังขยะขนาดใหญ่หกใบวางเรียงกันในห้องปูนที่มีพัดลมระบายอากาศเพียงตัวเดียว และพัดลมตัวนั้นหมุนช้าผิดปกติเพราะมอเตอร์ใกล้หมดอายุ พื้นห้องเปียกตลอดเวลาจากน้ำที่ไหลออกจากถุงขยะ ตามร่องยาแนวกระเบื้องมีคราบดำเป็นแนว และเมื่อเขาเอาไฟฉายส่องขึ้นไปที่ฝ้าเพดาน เขาเห็นจุดด่างสีเทาอมเขียวกระจายเป็นวง นั่นคือเชื้อราที่ขึ้นบนฝ้ายิปซัมที่อมความชื้นมานานหลายปี
จุดที่สองคือห้องทิ้งขยะย่อยประจำชั้น อาคารหลังนี้มีห้องเล็ก ๆ ข้างบันไดหนีไฟทุกชั้น ลูกบ้านเอาถุงขยะมาวางไว้ และแม่บ้านจะเก็บลงไปวันละสองรอบ แต่ในความเป็นจริง ถุงขยะบางถุงค้างอยู่ข้ามคืน บางถุงรั่วซึมลงบนพื้น น้ำจากขยะแทรกลงไปตามรอยต่อกระเบื้องและซึมเข้าไปในปูน กลิ่นจึงไม่ได้อยู่ที่ถุงขยะ แต่ฝังอยู่ในตัวอาคารเอง
จุดที่สามคือลิฟต์ ลิฟต์โดยสารสี่ตัวทำงานเฉลี่ยวันละกว่าสองพันเที่ยว พื้นปูด้วยพรมแบบถอดเปลี่ยนได้ที่ดูดซับทุกอย่างที่หยดลงไป ทั้งน้ำขยะ น้ำฝนจากร่ม และขนสัตว์เลี้ยง แม่บ้านเช็ดทุกวัน แต่การเช็ดจัดการได้เฉพาะผิวหน้า ส่วนที่อยู่ลึกในเส้นใยพรมไม่เคยถูกแตะต้อง
จุดที่สี่คือทางเดินระหว่างห้อง ทางเดินของอาคารนี้เป็นทางเดินปิดที่ใช้ระบบเติมอากาศ ไม่มีหน้าต่างเปิดสู่ภายนอก เมื่ออากาศจากห้องขยะประจำชั้นรั่วออกมา มันจะวนอยู่ในทางเดินนั้นโดยไม่มีที่ไป และถูกดูดเข้าไปในช่องลิฟต์เวลาประตูเปิด กระจายขึ้นลงทั้งตึกเหมือนปล่องไฟกลับหัว
จุดสุดท้ายคือห้องส่วนกลางที่ทุกคนภูมิใจตอนซื้อโครงการ ได้แก่ ห้องฟิตเนส ห้องสมุด และห้องนั่งเล่นรวมชั้น 8 ห้องฟิตเนสมีกลิ่นอับปนกลิ่นเหงื่อที่ติดอยู่ในเบาะเครื่องออกกำลังกายและพรมยาง ส่วนห้องสมุดที่เปิดแอร์ตลอดเวลาและแทบไม่มีคนเข้า มีกลิ่นกระดาษชื้นที่ทุกคนรู้จักดี วิรัชยืนอยู่กลางห้องนั้นแล้วคิดว่า ถ้าเขาเป็นคนที่กำลังมาดูห้องเพื่อจะซื้อ เขาคงเดินกลับ
สิ่งที่คนส่วนใหญ่เรียกว่า "กลิ่นเหม็น" จริง ๆ แล้วคือก๊าซที่เกิดจากการย่อยสลายของอินทรียวัตถุโดยจุลินทรีย์ พร้อมกับสปอร์ของเชื้อราที่ลอยอยู่ในอากาศ เมื่อคนเดินผ่านทางเดินหรือยืนในลิฟต์ พวกเขาหายใจเอาสิ่งเหล่านี้เข้าไปด้วย สำหรับผู้ใหญ่ที่แข็งแรงอาจรู้สึกแค่รำคาญหรือปวดศีรษะเล็กน้อย แต่สำหรับเด็กเล็ก ผู้สูงอายุ ผู้ที่เป็นโรคภูมิแพ้ หรือผู้ที่มีระบบภูมิคุ้มกันอ่อนแอ ผลกระทบชัดกว่านั้นมาก
ลูกบ้านห้องหนึ่งของวิรัชมีลูกวัยสี่ขวบที่เป็นหอบหืด แม่ของเด็กเล่าว่าทุกครั้งที่ต้องรอลิฟต์นาน ๆ ในชั้นที่ติดกับห้องขยะ ลูกจะไอเป็นชุดและมีเสียงวี้ดตอนกลางคืน อีกห้องหนึ่งเป็นคุณยายวัย 78 ปีที่ต้องนั่งรถเข็น เธอเลิกลงมานั่งที่สวนชั้น 8 เพราะต้องผ่านทางเดินที่เธอบอกว่า "หายใจแล้วแน่นหน้าอก" ปัญหากลิ่นจึงไม่ได้ทำแค่ให้คนรำคาญ แต่ทำให้คนหยุดใช้พื้นที่ที่พวกเขาจ่ายเงินสร้างและดูแลเอง
วิรัชนั่งคำนวณตัวเลขให้คณะกรรมการดู ค่าส่วนกลางของอาคารนี้เก็บได้เต็มจำนวนราวปีละแปดล้านบาท หากลูกบ้านเพียงร้อยละสิบชะลอการชำระเพราะไม่พอใจ กระแสเงินสดจะหายไปแปดแสนบาท ซึ่งมากพอจะทำให้แผนเปลี่ยนอะไหล่ปั๊มน้ำและงานทาสีอาคารต้องเลื่อนออกไปทั้งปี
ยังมีต้นทุนที่มองไม่เห็นอีก นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ในย่านนี้บอกวิรัชตรง ๆ ว่าไม่ค่อยอยากพาลูกค้ามาดูตึกนี้ เพราะลูกค้ามักเงียบตั้งแต่ก้าวเข้าลิฟต์ ราคาขายต่อของห้องที่นี่ต่ำกว่าคอนโดอายุใกล้เคียงในรัศมีห้าร้อยเมตรราวตารางเมตรละสี่พันบาท สำหรับห้องสามสิบตารางเมตรคือส่วนต่างหนึ่งแสนสองหมื่นบาทต่อห้อง
กลิ่นทำให้คนในอาคารเริ่มทะเลาะกันเอง ลูกบ้านชั้นบนกล่าวหาลูกบ้านชั้นล่างว่าทิ้งขยะไม่มัดปากถุง ลูกบ้านที่เลี้ยงสัตว์ถูกมองว่าเป็นต้นเหตุทั้งที่ไม่ใช่ คณะกรรมการถูกกล่าวหาว่าเลือกบริษัทแม่บ้านที่ถูกเกินไป และแม่บ้านซึ่งทำงานหนักที่สุดในตึกกลับกลายเป็นคนที่ถูกตำหนิมากที่สุด ทั้งที่ปัญหาไม่ได้เกิดจากการเช็ดถูไม่สะอาด
บนเว็บไซต์รีวิวคอนโดและในกลุ่มเฟซบุ๊กของคนย่านนั้นคะแนนของอาคารตกลงเรื่อย ๆ ความคิดเห็นที่ถูกกดไลก์มากที่สุดเขียนสั้น ๆ ว่า "ตึกดี ทำเลดี แต่กลิ่นในลิฟต์รับไม่ได้" ข้อความเดียวนั้นมีคนอ่านหลายพันคน และไม่มีใครในนิติบุคคลลบมันได้
ในสามเดือนก่อนหน้านั้น วิรัชใช้เวลากับเรื่องร้องเรียนเรื่องกลิ่นไปราวสี่สิบชั่วโมง ทั้งตอบไลน์ นัดคุยกับลูกบ้าน เรียกช่างมาเช็กท่อ และเขียนรายงานให้คณะกรรมการ ซึ่งเป็นเวลาที่ควรใช้ไปกับงานความปลอดภัยและงานซ่อมบำรุง
สเปรย์ปรับอากาศและเครื่องพ่นน้ำหอมอัตโนมัติ เป็นสิ่งแรกที่ทุกอาคารซื้อ มันได้ผลประมาณสี่สิบนาที จากนั้นกลิ่นเดิมจะกลับมาผสมกับกลิ่นน้ำหอม กลายเป็นกลิ่นใหม่ที่หลายคนบอกว่าแย่กว่าเดิม เพราะสมองมนุษย์แยกแยะกลิ่นสองชั้นได้ดีกว่าที่เราคิด การกลบกลิ่นไม่ได้ลดจำนวนแบคทีเรียหรือสปอร์เชื้อราแม้แต่น้อย มันเพียงเพิ่มสารระเหยอีกชนิดเข้าไปในอากาศที่คนต้องหายใจ
การล้างพื้นด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ ช่วยได้จริงกับพื้นผิวเรียบ แต่กลิ่นในอาคารไม่ได้อยู่แค่บนพื้น มันอยู่ในร่องยาแนว ในรูพรุนของปูนเปลือย ในเส้นใยพรมลิฟต์ ในฝ้าเพดาน ในช่องท่อ และในอากาศเอง น้ำยาที่เช็ดลงไปสัมผัสได้เฉพาะสิ่งที่ผ้าไปถึง และหลายครั้งการใช้น้ำมากเกินไปกลับเพิ่มความชื้นซึ่งเป็นอาหารของเชื้อราโดยตรง
การเพิ่มรอบเก็บขยะ เป็นสิ่งที่วิรัชทำเป็นอย่างแรกและควรทำต่อไป แต่มันแก้ปัญหาขาเข้า ไม่ได้แก้สิ่งที่สะสมอยู่แล้วตลอดสิบเอ็ดปี ต่อให้วันนี้ไม่มีถุงขยะสักถุงในอาคาร ห้องขยะก็ยังเหม็นอยู่ดี เพราะกลิ่นฝังอยู่ในวัสดุก่อสร้างไปแล้ว
การเปิดประตูระบายอากาศ ฟังดูสมเหตุสมผล แต่ในอาคารสูงที่มีปรากฏการณ์ปล่องไฟตามธรรมชาติ การเปิดประตูผิดจุดจะยิ่งดูดกลิ่นจากชั้นล่างขึ้นไปหาชั้นบน วิรัชเคยสั่งให้เปิดประตูบันไดหนีไฟทิ้งไว้หนึ่งสัปดาห์ ผลลัพธ์คือเรื่องร้องเรียนจากชั้น 20 ขึ้นไปเพิ่มขึ้นเท่าตัว
การรื้อและทาสีใหม่ ได้ผลแต่แพงมาก งานรื้อฝ้าห้องขยะ เปลี่ยนพรมลิฟต์ และทาสีทางเดินใหม่ ถูกเสนอราคาไว้เกินหนึ่งล้านบาท และถ้าไม่จัดการจุลินทรีย์ที่อยู่ลึกเข้าไปก่อน สีใหม่ก็จะด่างอีกภายในหนึ่งถึงสองปี
สิ่งที่วิรัชต้องการคือวิธีที่เข้าถึงทุกซอกทุกมุมพร้อมกัน ทำงานกับอากาศไม่ใช่แค่พื้นผิว ไม่ทำให้พรมหรือแผงควบคุมลิฟต์เปียก ไม่ทิ้งสารเคมีไว้ให้ลูกบ้านสูดดม และจบภายในเวลาสั้นพอที่จะไม่กระทบการใช้ชีวิตของคน 438 ยูนิต
กรรมการท่านหนึ่งซึ่งทำงานในโรงแรมห้าดาวเป็นคนแนะนำ เธอบอกว่าโรงแรมที่เธอทำงานอยู่ใช้บริการอบโอโซนกับห้องพักที่มีกลิ่นบุหรี่ตกค้างมาหลายปีแล้ว และผลลัพธ์ดีกว่าทุกวิธีที่เคยลอง วิรัชจึงติดต่อ World Health Disinfection หรือ WHD ซึ่งให้บริการฆ่าเชื้อในที่พักอาศัยและอาคารด้วยก๊าซโอโซนจากเครื่อง Master Ozone Generator
หลักการทำงานเรียบง่ายแต่ทรงพลัง ก๊าซโอโซน หรือ O3 เป็นโมเลกุลออกซิเจนสามอะตอมที่ไม่เสถียร เมื่อกระจายอยู่ในอากาศ มันจะเข้าทำปฏิกิริยาออกซิเดชันกับผนังเซลล์ของแบคทีเรีย เปลือกโปรตีนของไวรัส และสปอร์ของเชื้อรา ทำลายโครงสร้างในระดับโมเลกุลจนสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นไม่สามารถทำงานต่อได้ ในขณะเดียวกันมันยังเข้าสลายโมเลกุลของก๊าซที่ทำให้เกิดกลิ่น ไม่ใช่การกลบ แต่เป็นการเปลี่ยนโครงสร้างของโมเลกุลกลิ่นให้หายไป
สิ่งที่ทำให้วิธีนี้เหมาะกับอาคารชุดเป็นพิเศษคือ โอโซนอยู่ในสถานะก๊าซ มันจึงไหลไปได้ทุกที่ที่อากาศไปถึง ทั้งร่องยาแนว ใต้พรมลิฟต์ ในช่องฝ้า ตามรอยต่อกระเบื้อง และในซอกที่ไม้ถูพื้นไม่มีวันเข้าถึง และเมื่อทำงานเสร็จ โอโซนจะสลายตัวกลับไปเป็นออกซิเจน หรือ O2 ตามธรรมชาติ จึงไร้สารเคมีตกค้างให้ลูกบ้านต้องกังวล ไม่มีคราบให้ต้องเช็ดตาม และไม่ทำให้เฟอร์นิเจอร์หรือแผงอิเล็กทรอนิกส์เปียก
เรื่องความปลอดภัยที่ต้องพูดให้ชัด ระหว่างที่เครื่องทำงาน คน สัตว์เลี้ยง และต้นไม้ต้องอยู่นอกพื้นที่ทั้งหมด ไม่มีข้อยกเว้น เจ้าหน้าที่ผู้ควบคุมจะเป็นผู้ดูแลเครื่องตลอดเวลา และจะเปิดพื้นที่ให้กลับเข้าใช้งานได้หลังจากพักระบบและระบายอากาศเรียบร้อยแล้วเท่านั้น สำหรับอาคารชุด นี่คือเหตุผลที่ต้องวางแผนตารางเวลาร่วมกับนิติบุคคลอย่างละเอียด ซึ่ง WHD ทำเรื่องนี้เป็นประจำอยู่แล้ว
วิรัชวางแผนร่วมกับทีมงานให้ทำในวันเสาร์และอาทิตย์ โดยแบ่งเป็นรอบ ๆ เริ่มจากห้องขยะรวมชั้นใต้ดินตอนเช้าตรู่ ตามด้วยห้องขยะประจำชั้นเป็นกลุ่มชั้นละสี่ชั้น จากนั้นเป็นลิฟต์ทีละตัวโดยปิดใช้งานตัวละสามสิบนาทีแล้วให้ลูกบ้านใช้ตัวที่เหลือ และปิดท้ายด้วยห้องฟิตเนส ห้องสมุด และห้องนั่งเล่นรวมในช่วงเย็น เขาแจ้งลูกบ้านล่วงหน้าห้าวันผ่านไลน์และป้ายประกาศ พร้อมระบุเวลาชัดเจนว่าช่วงไหนใช้ลิฟต์ตัวไหนได้
"ผมทำงานบริหารอาคารมาสิบแปดปี ผมเคยเชื่อว่าปัญหากลิ่นคือปัญหาของความขยัน ถ้าแม่บ้านขยันพอ เพิ่มรอบเก็บขยะพอ กลิ่นก็จะหาย ผมผิดมาสิบแปดปี
วันที่เจ้าหน้าที่ WHD มาสำรวจ เขาไม่ได้ขายของก่อน เขาเดินดูห้องขยะกับผมแล้วชี้ให้ดูฝ้าเพดานว่าจุดด่างนี้คือเชื้อราที่อยู่มานานเท่าไร และบอกตรง ๆ ว่างานนี้ต้องแบ่งทำหลายรอบ ห้ามมีใครอยู่ในพื้นที่ตอนเครื่องทำงาน ผมชอบที่เขาพูดเรื่องข้อจำกัดก่อนพูดเรื่องข้อดี
เย็นวันอาทิตย์ผมเดินขึ้นลิฟต์ตัวสุดท้ายที่เพิ่งเปิดใช้ ผมยืนอยู่ในนั้นคนเดียวแล้วหายใจเข้าลึก ๆ มันไม่มีกลิ่นอะไรเลย ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม ไม่ใช่กลิ่นน้ำยา คือไม่มีกลิ่น ผมยืนอยู่ตรงนั้นจนลิฟต์ถึงชั้น 29 แล้วกดกลับลงมาใหม่อีกรอบ
สิ่งที่ผมไม่ได้คาดคิดคือเรื่องที่ประชุมใหญ่ ปีนี้เป็นปีแรกในรอบห้าปีที่ไม่มีใครยกมือถามเรื่องกลิ่นเลยสักคน มีคุณป้าท่านหนึ่งลุกขึ้นบอกว่าตอนนี้เธอลงมานั่งสวนชั้น 8 ได้ทุกเย็นแล้ว ตอนนั้นผมต้องหันหน้าไปทางอื่นสักพัก"
— คุณวิรัช ผู้จัดการนิติบุคคลอาคารชุด เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร
ไม่ว่าจะเป็นลิฟต์ ทางเดิน ห้องขยะ ห้องฟิตเนส หรือห้องส่วนกลางที่กลิ่นไม่ยอมหายสักที World Health Disinfection พร้อมเข้าประเมินพื้นที่และวางตารางการทำงานที่รบกวนลูกบ้านน้อยที่สุด
ดูบริการและราคา อบโอโซนฆ่าเชื้อ คลิกที่นี่
โทร 065-556-6294 | LINE: @whd268
อีเมล worldhealthdisinfection@gmail.com
โปรโมชันพิเศษ ใช้บริการตั้งแต่ 15,000 บาทขึ้นไป รับฟรีบริการพ่นน้ำยาฆ่าเชื้อระดับการแพทย์ CHEMGENE HLD4H จากสหราชอาณาจักร
ไม่ต้อง โดยทั่วไปจะทำทีละตัวเพื่อให้ลูกบ้านยังใช้ตัวที่เหลือได้ตามปกติ เนื่องจากรอบการทำงานใช้เวลาประมาณสามสิบนาทีต่อจุด การหมุนเวียนปิดทีละตัวจึงจัดการได้ง่ายในวันหยุด ควรแจ้งลูกบ้านล่วงหน้าและติดป้ายกำกับเวลาให้ชัดเจน
อยู่ได้ตามปกติ เพราะการทำงานจะจำกัดอยู่ในพื้นที่ที่ควบคุม เช่น ในลิฟต์ที่ปิดใช้งานชั่วคราว หรือในห้องขยะที่ปิดประตู สิ่งที่ห้ามคือการที่คน สัตว์เลี้ยง หรือต้นไม้อยู่ในพื้นที่ที่กำลังทำงาน เจ้าหน้าที่จะกั้นพื้นที่และควบคุมเครื่องตลอดเวลา และจะเปิดให้ใช้งานอีกครั้งหลังพักระบบและระบายอากาศแล้ว
โอโซนจัดการกับเชื้อโรคและโมเลกุลกลิ่นที่มีอยู่ ณ วันที่ทำ หากต้นเหตุยังอยู่ เช่น ถุงขยะยังค้างข้ามคืนหรือพัดลมระบายอากาศยังเสีย กลิ่นใหม่จะเริ่มสะสมอีก ทางที่ดีคือทำควบคู่กับการแก้ระบบ ได้แก่ เปลี่ยนอะไหล่พัดลมระบายอากาศ เพิ่มรอบเก็บขยะ และกำหนดรอบอบโอโซนซ้ำตามความเหมาะสม อาคารส่วนใหญ่เลือกทำปีละหนึ่งถึงสองครั้งสำหรับพื้นที่ส่วนกลาง
กระบวนการนี้ทำงานด้วยก๊าซ ไม่ใช้น้ำ จึงไม่ทำให้พื้นผิวหรืออุปกรณ์เปียก และไม่ทิ้งคราบให้ต้องเช็ดตาม ทั้งนี้เจ้าหน้าที่จะประเมินพื้นที่และตั้งค่าความเข้มข้นให้เหมาะสมกับวัสดุในแต่ละจุดก่อนเริ่มงานเสมอ
ได้ และเป็นสิ่งที่แนะนำ ควรบันทึกวันที่ทำ พื้นที่ที่ทำ และจำนวนรอบไว้ในรายงานประจำปี พร้อมระบุว่าเครื่อง Master Ozone Generator ได้รับการรับรองและทดสอบโดยกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ และ Intertek การมีเอกสารชัดเจนช่วยให้การขออนุมัติงบประมาณในปีถัดไปง่ายขึ้นมาก
ได้ผล เพราะสิ่งที่จัดการคือจุลินทรีย์และโมเลกุลกลิ่นที่สะสมอยู่ ไม่ใช่อายุของอาคาร อาคารยิ่งเก่าและกลิ่นยิ่งฝังลึก ความแตกต่างหลังทำยิ่งปรากฏชัด อย่างไรก็ตาม หากมีการรั่วซึมของน้ำหรือฝ้าที่เสียหายจากความชื้น ควรซ่อมโครงสร้างควบคู่ไปด้วยเพื่อไม่ให้ความชื้นสร้างปัญหาใหม่
แหล่งข้อมูลภายนอก: กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข และ ข้อมูลคุณภาพอากาศภายในอาคารของ U.S. EPA
#กำจัดกลิ่นพื้นที่ส่วนกลางคอนโด #ลิฟต์เหม็น #ห้องขยะคอนโด #นิติบุคคลอาคารชุด #โอโซนฆ่าเชื้อ #อบโอโซนอาคาร #กลิ่นอับในตึก #WorldHealthDisinfection
คำค้นที่เกี่ยวข้อง: กำจัดกลิ่นเหม็นพื้นที่ส่วนกลางคอนโด, ลิฟต์คอนโดมีกลิ่น, ห้องทิ้งขยะคอนโดเหม็น, นิติบุคคลอาคารชุดแก้ปัญหากลิ่น, ฆ่าเชื้อทางเดินคอนโด, อบโอโซนอาคารชุด, กำจัดเชื้อราในห้องขยะ, บริการโอโซนฆ่าเชื้อ, Master Ozone Generator, World Health Disinfection