เรื่องจริงที่เกิดขึ้น — ห้าคนในสามสัปดาห์ กับคำถามที่ทีมแพทย์ตอบไม่ได้

หมออนุชิต แพทย์ประจำสโมสรฟุตบอลอาชีพในลีกภูมิภาคแห่งหนึ่ง เล่าว่าฤดูกาลนั้นเริ่มต้นตามปกติทุกอย่าง จนถึงสัปดาห์ที่สี่ของการเตรียมทีมก่อนเปิดฤดูกาล

นักเตะกองหลังคนหนึ่งมีแผลถลอกที่ต้นขาจากการสไลด์บนสนามหญ้าเทียม เป็นแผลธรรมดาที่นักฟุตบอลมีกันทุกสัปดาห์ ทีมแพทย์ทำแผลตามปกติและปิดพลาสเตอร์

สามวันต่อมาแผลนั้นบวมแดง มีหนอง และนักเตะมีไข้ต่ำ ๆ ต้องหยุดซ้อมและได้รับยาปฏิชีวนะ

สัปดาห์ถัดมามีนักเตะอีกสองคนที่มีอาการคล้ายกัน คนหนึ่งเป็นแผลที่ข้อศอก อีกคนเป็นตุ่มหนองที่ต้นขาโดยไม่มีแผลเปิดชัดเจน

สัปดาห์ที่สาม มีเพิ่มอีกสองคน รวมเป็นห้าคน จากทีมที่มีนักเตะชุดใหญ่ 28 คน

หมออนุชิตบอกว่าจุดที่ทำให้เขานอนไม่หลับคือ ผลเพาะเชื้อจากแผลของนักเตะสามคน ให้ผลเป็นเชื้อชนิดเดียวกัน ซึ่งแปลว่านี่ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มีแหล่งร่วมอยู่ที่ไหนสักแห่ง

ทีมงานเริ่มไล่หา สนามหญ้าเทียมถูกตรวจสอบ พบว่าอยู่ในสภาพปกติ ชุดซ้อมถูกส่งซักที่โรงซักภายนอกด้วยรอบอุณหภูมิสูง ผ้าเช็ดตัวเปลี่ยนทุกวัน อุปกรณ์ทำแผลใช้แบบใช้ครั้งเดียวทิ้งทั้งหมด

แล้วหมออนุชิตก็เดินเข้าไปยืนในห้องแต่งตัวตอนสิบเอ็ดโมงเช้า หลังนักเตะซ้อมเสร็จและเข้าอาบน้ำกันหมดแล้ว

สิ่งที่เขาเห็นคือห้องขนาด 90 ตารางเมตรที่มีความชื้นสูงมากจนผนังเป็นฝ้า ม้านั่งไม้ที่นักเตะนั่งเปลือยหลังอาบน้ำ พรมยางบนพื้นที่มีน้ำขังตามร่อง ตู้ล็อกเกอร์ที่ด้านในไม่เคยแห้ง และเครื่องปรับอากาศที่ทำงานไม่ทันความชื้นจากห้องอาบน้ำที่อยู่ติดกัน

ถัดไปคือห้องนวดและห้องกายภาพ ที่มีเตียงนวดหุ้มหนังเทียมสี่เตียง ซึ่งเช็ดด้วยแอลกอฮอล์ระหว่างคน แต่ขาเตียง ใต้เตียง ผนังข้างเตียง และอ่างน้ำแข็งสำหรับแช่ฟื้นฟู ไม่เคยอยู่ในรายการทำความสะอาดใด

หมออนุชิตสรุปให้ผู้บริหารสโมสรฟังในวันนั้นว่า เราดูแลแผลของนักเตะได้ดีมาก แต่เราไม่เคยดูแลห้องที่พวกเขาเอาแผลนั้นเข้าไปนั่งเลย

ต้นทุนของสามสัปดาห์นั้นไม่ใช่แค่ค่ายา นักเตะห้าคนพลาดการซ้อมเฉลี่ยคนละ 11 วัน สองคนพลาดเกมเปิดฤดูกาล และหนึ่งในนั้นคือกองหลังตัวหลักที่สโมสรเพิ่งเซ็นสัญญาด้วยค่าตัวก้อนใหญ่ที่สุดของปี

เจาะลึกความเสียหายที่มองไม่เห็น

ห้องแต่งตัวและห้องฟื้นฟูนักกีฬามีเงื่อนไขที่ต่างจากพื้นที่ทั่วไปหลายอย่าง และแต่ละอย่างล้วนเพิ่มความเสี่ยงให้กันและกัน

1. ความชื้นที่ไม่มีวันแห้ง

ห้องแต่งตัวนักกีฬาอยู่ติดห้องอาบน้ำและถูกใช้ต่อเนื่องวันละสองรอบ ความชื้นจึงไม่มีเวลาระบายออกให้หมดเลยตลอดสัปดาห์

ความชื้นที่คงอยู่ตลอดเวลาคือเงื่อนไขที่แบคทีเรียและเชื้อราต้องการมากที่สุด และมันเกาะได้ดีเป็นพิเศษบนพื้นผิวที่มีรูพรุนอย่างม้านั่งไม้ พรมยาง และภายในตู้ล็อกเกอร์

สิ่งที่ทำให้แย่ลงคือ ห้องเหล่านี้มักไม่มีหน้าต่างเพราะอยู่ใต้อัฒจันทร์ และการเปิดประตูทิ้งไว้ก็ทำไม่ได้ด้วยเหตุผลด้านความเป็นส่วนตัว

2. แผลเปิดกับผิวหนังที่ถูกเสียดสีทุกวัน

นักฟุตบอลและนักกีฬาปะทะมีแผลถลอกและรอยเสียดสีเป็นเรื่องปกติทุกสัปดาห์ ผิวหนังที่มีรอยแตกคือประตูที่เปิดอยู่แล้วสำหรับเชื้อ

เมื่อนักเตะที่มีแผลนั่งบนม้านั่งเดียวกัน ใช้เตียงนวดเดียวกัน และแช่ในอ่างน้ำเย็นเดียวกันกับเพื่อนร่วมทีม เส้นทางการส่งต่อเชื้อจึงสั้นมาก

กรมควบคุมโรคและวรรณกรรมด้านเวชศาสตร์การกีฬาทั่วโลกระบุตรงกันว่า ทีมกีฬาปะทะเป็นกลุ่มที่มีรายงานการระบาดของการติดเชื้อผิวหนังในทีมสูงกว่าประชากรทั่วไปอย่างมีนัยสำคัญ

3. ต้นทุนต่อนักกีฬาหนึ่งคนที่สูงกว่าที่คิดมาก

นักกีฬาอาชีพหนึ่งคนที่พลาดการซ้อม 11 วัน ไม่ได้เสียแค่ 11 วัน เพราะการกลับมาต้องผ่านการฟื้นสภาพร่างกายอีกช่วงหนึ่ง ทำให้เวลาที่แท้จริงยาวกว่านั้น

สำหรับสโมสร ต้นทุนคือค่าเหนื่อยที่ยังต้องจ่าย ผลงานในสนามที่ตกลง และในกรณีที่รุนแรงคือมูลค่าของนักเตะที่ลดลงในตลาดซื้อขาย

เมื่อเกิดพร้อมกันห้าคนในสามสัปดาห์ ผลกระทบไม่ได้บวกกันเฉย ๆ แต่คูณกัน เพราะแผนการซ้อมทั้งทีมต้องเปลี่ยน

4. ความเสี่ยงต่อชื่อเสียงและอนาคตของเยาวชน

สโมสรส่วนใหญ่ใช้ห้องแต่งตัวและห้องฟื้นฟูร่วมกันระหว่างทีมชุดใหญ่และทีมเยาวชน ซึ่งหมายความว่าเยาวชนอายุ 15 ถึง 18 ปีก็อยู่ในความเสี่ยงเดียวกัน

เมื่อเรื่องนี้ไปถึงผู้ปกครอง ผลกระทบไม่ได้จบที่ทีมชุดใหญ่ แต่กระทบการรับสมัครเยาวชนเข้าอะคาเดมี ซึ่งเป็นรากฐานระยะยาวของสโมสร

หมออนุชิตบอกว่า เขากังวลเรื่องนี้มากกว่าเรื่องผลการแข่งขันฤดูกาลนั้นเสียอีก

ทำไมวิธีเดิม ๆ ถึงเอาไม่อยู่

สโมสรลองแก้ด้วยทุกวิธีที่ทำได้ทันทีก่อนตัดสินใจลงทุน และพบข้อจำกัดของแต่ละวิธีอย่างรวดเร็ว

• การเช็ดเตียงนวดด้วยแอลกอฮอล์ระหว่างคน เป็นสิ่งที่ทีมทำอยู่แล้วและทำได้ดี แต่มันจัดการเฉพาะผิวหน้าเตียง ไม่ได้แตะขาเตียง ใต้เตียง ผนังข้างเตียง หรืออากาศในห้องเลย
• การล้างพื้นและพรมยางด้วยน้ำยาสัปดาห์ละครั้ง ทำได้จริงแต่พรมยางมีร่องลึกที่น้ำขัง และหลังล้างเสร็จมันก็ไม่เคยแห้งสนิทก่อนรอบซ้อมถัดไป
• การเปิดพัดลมและเครื่องลดความชื้น ช่วยลดความชื้นได้บ้าง แต่ในห้องใต้อัฒจันทร์ที่ไม่มีหน้าต่างและมีห้องอาบน้ำติดกัน กำลังของเครื่องมักไม่พอกับปริมาณไอน้ำที่เกิดขึ้นวันละสองรอบ
• การให้นักเตะใช้ผ้าเช็ดตัวส่วนตัวและไม่ใช้ของร่วมกัน เป็นมาตรการที่ถูกต้องแต่ควบคุมได้ยากในทางปฏิบัติ เพราะห้องแต่งตัวเป็นพื้นที่ที่ทุกคนเคลื่อนไหวเร็วและของปะปนกันตลอด
• การเช็ดตู้ล็อกเกอร์ แทบไม่มีใครทำจริงเพราะด้านในตู้แคบ มืด และมีของนักเตะอยู่ตลอด ทั้งที่ด้านในตู้คือจุดที่ชื้นที่สุดในห้องทั้งห้อง
• การจ้างทีมทำความสะอาดลึกเป็นครั้งคราว ทำได้เฉพาะช่วงพักเบรกฤดูกาล ซึ่งมีปีละหนึ่งถึงสองครั้ง ไม่ตรงกับความเสี่ยงที่เกิดขึ้นทุกวัน

ทางออกที่มืออาชีพเลือกใช้ — Airofog U260

สิ่งที่หมออนุชิตเสนอต่อผู้บริหารสโมสรคือ เพิ่มขั้นตอนหนึ่งที่ทำได้ทุกวันหลังนักเตะออกจากห้อง และครอบคลุมทั้งห้องในคราวเดียว ไม่ใช่ทีละพื้นผิว

นั่นคือการพ่นละอองฝอยแบบ ULV หรือ Ultra Low Volume ซึ่งปล่อยละอองน้ำยาฆ่าเชื้อขนาดไมครอนจำนวนมหาศาลให้ลอยไปทั่วห้อง แทรกเข้าไปในตู้ล็อกเกอร์ที่เปิดไว้ ตามร่องพรมยาง ใต้ม้านั่ง ใต้เตียงนวด และตามผนังที่เป็นฝ้า แล้วเกาะพื้นผิวจากทุกทิศทาง

Airofog U260 คือเครื่องพ่นละอองฝอย ULV จากประเทศเยอรมนี ที่ให้ละอองขนาด 15-30 ไมครอน ซึ่งเหมาะกับห้องแต่งตัวเป็นพิเศษ เพราะเล็กพอที่จะเข้าไปในตู้ล็อกเกอร์และร่องพรม แต่ไม่หยาบจนทำให้พื้นเปียกลื่น ซึ่งเป็นอันตรายอย่างยิ่งในห้องที่คนเดินเท้าเปล่า

ที่สำคัญคือความเร็ว ห้องแต่งตัว 90 ตารางเมตร บวกห้องนวดและห้องกายภาพ ใช้เวลาพ่นรวมราว 12 ถึง 15 นาที ซึ่งพอดีกับช่วงหลังนักเตะออกจากอาคารในแต่ละรอบซ้อม ทำให้ทำได้วันละสองครั้งจริง ๆ ไม่ใช่แค่ตอนพักเบรกฤดูกาล

10 เหตุผลที่ Airofog U260 แก้ปัญหานี้ได้จริง

ก่อนใช้ vs หลังใช้ Airofog U260

หมออนุชิตบอกว่าตัวชี้วัดที่เขาใช้รายงานผู้บริหารคือจำนวนวันซ้อมที่นักเตะพลาดจากสาเหตุที่ป้องกันได้ ซึ่งเป็นตัวเลขที่ผู้บริหารสโมสรเข้าใจทันทีโดยไม่ต้องอธิบายเรื่องจุลชีววิทยาเลย

แผนลงมือทำจริงใน 7 ขั้นตอน

สโมสรที่ทำเรื่องนี้ได้ผลจะผูกการพ่นเข้ากับตารางซ้อมจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของวัน ไม่ใช่งานพิเศษที่ทำเมื่อนึกได้

สเปกเครื่อง Airofog U260 แบบละเอียด

สำหรับสโมสรกีฬา สเปกที่ตอบโจทย์ที่สุดคือน้ำหนัก 3.4 กิโลกรัม ที่ทำให้เจ้าหน้าที่คนเดียวเดินพ่นได้ครบทุกห้อง และสายพ่นงวงช้าง 50 เซนติเมตร ที่เข้าถึงใต้เตียงนวดและหลังแถวล็อกเกอร์

เสียงจากผู้ใช้งานจริง

“ผมเป็นหมอ ผมสนใจแต่แผลของนักเตะ ผมไม่เคยคิดเลยว่าห้องที่เขานั่งอยู่ทุกวันคือส่วนหนึ่งของการรักษา จนกระทั่งผมได้ผลเพาะเชื้อชนิดเดียวกันจากนักเตะสามคน”

“เราเริ่มพ่นวันละสองรอบหลังซ้อม ใช้เวลาสิบกว่านาที เจ้าหน้าที่อุปกรณ์เป็นคนทำเอง สิ่งที่สังเกตได้ภายในสองสัปดาห์คือกลิ่นในห้องแต่งตัวหายไป และผนังที่เคยขึ้นฝ้าก็ไม่ขึ้นอีก”

“ตลอดฤดูกาลที่เหลือเราไม่มีเคสแผลติดเชื้อเพิ่มอีกเลย ตอนนี้อะคาเดมีเยาวชนของเราก็ใช้ระบบเดียวกัน และผมใส่เรื่องนี้ไว้ในเอกสารมาตรฐานการดูแลนักกีฬาที่เราส่งให้ผู้ปกครองดูตอนรับสมัคร”

— แพทย์ประจำสโมสรฟุตบอลอาชีพลีกภูมิภาค (ขอสงวนชื่อ)

คำถามที่พบบ่อย

อ่านต่อ / ลิงก์ที่เกี่ยวข้อง

อ่านต่อ / ลิงก์ที่เกี่ยวข้อง

• เครื่องพ่นยาฆ่าเชื้อ ULV ทุกรุ่น
• น้ำยาฆ่าเชื้อ Chemgene HLD4H
• บริการพ่นฆ่าเชื้อโดยทีมงานมืออาชีพ
• เอกสารรับรองมาตรฐานทั้งหมด

แหล่งอ้างอิงทางวิชาการ

• องค์การอนามัยโลก (WHO)
• กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข
• กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข

คำค้นหาที่เกี่ยวข้อง: ฆ่าเชื้อห้องแต่งตัว, ฆ่าเชื้อสโมสรกีฬา, เครื่องพ่นละอองฝอย ULV, Airofog U260, แผลติดเชื้อนักกีฬา, ฆ่าเชื้อห้องนวด, ศูนย์ฝึกกีฬา, ULV fogger ราคา

ดูรายละเอียดและราคา Airofog U260 เครื่องพ่นละอองฝอย ULV จากเยอรมนี คลิกที่นี่